Gi0nis

Η πάπια που νομίζει ότι είναι…. σκύλος !!! (video)

Στο συμπέρασμα αυτό θα καταλήξετε και εσείς βλέποντας το ακόλουθο βίντεο, όπου η Dopey, μια αξιαγάπητη πάπια, συμπεριφέρεται στα αφεντικά της σαν σκύλος, παίζοντας με μια σαγιονάρα! Πιο συγκεκριμένα, η ιδιοκτήτρια πετάει μακριά τη σαγιονάρα και η καταπληκτική πάπια τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορεί (προσέξτε, τρέχει δεν πετάει !!!) για να την πιάσει. Στη συνέχεια τη βάζει στο ράμφος της και επιστρέφει τάχιστα πίσω, αποζητώντας μια νέα… ρίψη! Ό,τι δηλαδή κάνει και ένας σκύλος, με τη διαφορά ότι αντί για μπάλα η πάπια επιλέγει να παίξει με τη σαγιονάρα, προφανώς επειδή είναι ευκολότερο γι’ αυτήν να τη μεταφέρει με το ράμφος της. Το εν λόγω βίντεο είναι από τα πιο δημοφιλή στο YouTube καθώς -όπως όλα δείχνουν- οι πάπιες είναι έτοιμες να αντικαταστήσουν επάξια τους σκύλους, λειτουργώντας ως πρόθυμα κουτάβια !!!

ΑΝΙΜΑ - Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής !!!

Δυο νανόμπουφοι Asio otus, ο ένας από την Αλκυόνη αναρρώνει μετά την εγχείριση κι ο άλλος, από τη Σκύρο, περιμένει τη σειρά του !!!

Περαστικά και στους δύο !!!

Υπέροχες φωτογραφίες πουλιών !!!

Γελαδάρης !!!

Γελαδάρης

Γελαδάρης (Bubulcus ibis)

Είναι το πιο διαδεδομένο είδος ερωδιού στον Κόσμο. Μετά από μια πρωτοφανή πληθυσμιακή έκρηξη κατά τον 20ό αιώνα ξεκινώντας από την Αφρική και την Ασία εξαπλώθηκε σταδιακά κι εγκαταστάθηκε στις υπόλοιπες ηπείρους. Όμως, μόνο ένα ζευγάρι Γελαδάρη φώλιασε στην Ελλάδα, στο Δέλτα Αξιού, το 1991....

Εμφάνιση:

Φθάνει σε μήκος τα 46-56 εκατοστά και ζυγίζει 300-400 γραμμάρια. Το άνοιγμα το φτερών του φτάνει στα 88-96 εκατοστά.

Με την πρώτη ματιά ο Γελαδάρης θυμίζει Ερωδιό, ο οποίος όμως είναι μεγαλύτερος και πιο σκουρόχρωμος από τον Γελαδάρη. Τα ενήλικα έχουν κυρίως λευκό φτέρωμα, κίτρινο ράμφος και κίτρινα πόδια. Εκτός από την αναπαραγωγική περίοδο η περιοχή γύρω από τα μάτια είναι πρασινοκίτρινη. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο αλλάζει και η εμφάνιση, στο πάνω μέρος του κεφαλιού εμφανίζει κοκινο-καφέ χρώματος λοφίο και επιπλέον ίδιου χρώματος με το λοφίο φτερά στην πλάτη, στο στήθος και στο κεφάλι.

Βιότοπος:

Σε αντίθεση με άλλους ερωδιούς, ο Γελαδάρης δεν είναι στενά συνδεδεμένος με το νερό. Κυνηγάει επίσης σε μέρη μακριά από το νερό, σε χωράφια και λιβάδια διάφορα έντομα. Κινείται συχνά ανάμεσα σε κοπάδια με ζώα και συχνά ανεβαίνει στις πλάτες βοοειδών και προβάτων που βόσκουν. Επιπλέον κάνει την εμφάνισή του σε ελώδης περιοχές και κοντά σε υγροτόπους. Επίσης κυνηγάει και διάφορα φυτοφάγα θηλαστικά και κατά την εποχή του οργώματος, θα τον δούμε επίσης να κάνει την εμφάνισή του ακολουθώντας τις φρεσκοοργωμένες αυλακιές των χωραφιών.

Συνήθειες - Αναπαραγωγή:

Οι Γελαδάρηδες είναι πολύ κοινωνικά πουλιά και δραστηριοποιούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Συνήθως θα τους δούμε σε μικρές ομάδες σε αναζήτηση της τροφής, η ομαδικότητα αυξάνει την αποτελεσματικότητα της αναζήτησης τροφής. Καταλαμβάνει μικρές μεμονωμένες περιοχές για να φωλιάσει και συνήθως ανάμεσα σε άλλα παρυδάτια πουλιά.

Ενηλικιώνεται από το δεύτερο έτος και διαλέγει έναν σύντροφο κατά την περίοδο της αναπαραγωγής. Οι φωλιές κατασκευάζονται πάνω σε δέντρα ή θάμνους ή ανάμεσα σε καλάμια. Η εναπόθεση των αυγών αρχίζει τον Απρίλιο, συνήθως τέσσερα με πέντε αυγά, που τα γεννάει με διαφορά 1 - 2 ημερών. Τα αυγά επωάζονται και από τα δύο πουλιά από 22 μέχρι 26 ημέρες. Οι νεοσσοί εκκολάπτονται με χρονική διαφορά μεταξύ τους, από την δέκατη μέρα πλέον οι γονείς τα αφήνουν μόνα τους και σε περίπου 20 μέρες εγκαταλείπουν την φωλιά τους. Ωστόσο πλήρης ικανά για να πετάξουν είναι μετά από 25 μέχρι 35 μέρες.

Πληθυσμός:

Στη δεκαετία του 1970 ο συνολικός πληθυσμός στην Ευρώπη ήταν περίπου 50000 αναπαραγωγικά ζευγάρια. Από κεί και μετά είχαμε μια πρωτοφανή πληθυσμιακή έκρηξη. Από την δεκαετία του 1990 και μετά μόνο στην Ιβηρική χερσόνησο ο πληθυσμός αυξήθηκε περισότερα από 80000 αναπαραγωγικά ζευγάρια, επίσης και στην Γαλλία έχουμε μια σημαντική αύξηση του πληθυσμού.

Πετρίτης !!!

Πετρίτης

Πετρίτης (Falco peregrinus)

Ο Πετρίτης θεωρείται το κατεξοχήν γεράκι και το πιο γ ρ ή γ ο ρ ο πλάσμα σε αυτόν τον πλανήτη. Οταν εφορμά ενάντια στη λεία του, αναπτύσσει ταχύτητες που ξεπερνούν τα 270 χιλιόμετρα την ώρα ενώ πιστεύεται ότι μπορεί να φτάσει και τα 400 + χιλιόμετρα την ώρα !!!

Περιγραφή

Μήκους 38-48 εκατοστών, έχει το μέγεθος της Κουρούνας, με μακριές και μυτερές φτερούγες όπως όλα τα γεράκια, μαύρο μουστάκι, σχετικά κοντή ουρά και γρήγορο φτεροκόπημα σαν του Περιστεριού. Ο θηλυκός Πετρίτης είναι πιο μεγαλόσωμος και σκοτεινότερου χρώματος από τον αρσενικό. Το φτέρωμα του αρσενικού Πετρίτη ποικίλλει, από σκούρο σε ανοιχτό γκρίζο στο πάνω μέρος, μαύρο το πάνω μέρος του κεφαλιού, ενώ το κάτω μέρος του σώματος έχει απόχρωση ασπροκίτρινη με πυκνές, μαύρες λωρίδες. Τα ανήλικα, σκοτεινοκάστανα στο πάνω μέρος του σώματός τους, έχουν ανοιχτόχρωμα φτερά με ραβδώσεις στο κάτω μέρος.

Βιότοπος

Ο Πετρίτης προτιμά ανοιχτές περιοχές, γκρεμούς, δάση με μεγάλα ξέφωτα και χέρσες εκτάσεις.

Διατροφή

Τρέφεται κυρίως με πουλιά μέχρι το μέγεθος περιστεριού, πέρδικες κλπ. τα οποία πιάνει στον αέρα! Μοναδικός ο τρόπος που κυνηγάει τη λεία του. Ορμάει στο στόχο σχεδόν κατακόρυφα, με τις φτερούγες του κλειστές καικατακεραυνώνει τη λεία με τα πόδια του, πριν προλάβει να αντιδράσει.Την επίθεση του Πετρίτη συνοδεύει ένα βουητό που δημιουργεί το αστραπιαίο πέταγμα αυτού του γερακιού. Ο Πετρίτης έχει ικανότητα ταχύτατης εστίασης της εικόνας, διατηρεί δηλαδή συνεχώς εστιασμένη στα μάτια του την εικόνα της λείας του, μολονότι κινείται με ταχύτητα που μπορεί να ξεπερνά τα 270 χιλιόμετρα την ώρα. Φωλιάζει κυρίως σε απότομους βράχους.

Αναπαραγωγή

Λαλίστατος την περίοδο του ζευγαρώματος, έχει ευρύτατη γκάμα φωνών, από ένα υψηλόφωνο κακάρισμα ως ένα λεπτό σφύριγμα. Ο Πετρίτης γεννάει μία φορά το χρόνο 3-4 αυγά τα οποία κλωσσάει το θηλυκό, με τη βοήθεια συχνά και του αρσενικού, επί 29-32 μέρες. Η πρώτη, αναγνωριστική πτήση των νεοσσών, τους οποίους φροντίζουν και οι δύο γονείς, γίνεται μετά 35-42 μέρες.

Ο Πετρίτης φωλιάζει σποραδικά στην Ελλάδα !!!

Πράσινος Παπαγάλος !!!

Πράσινος Παπαγάλος

Πράσινος Παπαγάλος (Psittacula krameri)

ΔΑΚΤΥΛΟΛΑΙΜΗΣ ΨΙΤΤΑΚΙΣΚΟΣ
Από εξωτικός έγινε Αθηναίος !!!

To επίσημο όνομά του είναι Psittacula krameri και τα τελευταία χρόνια απέκτησε ελληνική ιθαγένεια. Οι επιστήμονες μελετούν τις αιτίες που έκαναν το πρώην εξωτικό είδος, ενδημικό, που προτιμά τις μεγαλουπόλεις !!!

Ένας Ευρωπαίος από την Αφρική !!!

Ο δακτυλολαίμης ψιττακίσκος μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες περιοριζόταν στα νότια της Ασιατικής Ηπείρου και στην υποσαχάρια Αφρική. Ζούσε σε τροπικές, υποτροπικές και άλλες θερμές περιοχές του πλανήτη. Από το 1970 άρχισαν να τον συναντούν στη Βόρεια Αμερική, μετά στην Ευρώπη και στα τέλη της δεκαετίας του '80 ήρθε και στην Ελλάδα !!!

Το γεγονός ότι έχει δημιουργήσει ενδιαιτήματα σε Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Τσεχία, Γερμανία, Βέλγιο, ακόμα και στην Αγγλία, καταδεικνύει ότι το «εξωτικό πουλί» έχει πάρει πια την ευρωπαϊκή ιθαγένεια !!!

Το αξιοπρόσεκτο είναι πως το είδος αυτό δεν είναι μεταναστευτικό και θεωρείται «είδος συντροφιάς». Αυτό σημαίνει ότι η άφιξή του στην Ευρώπη δεν οφείλεται σε ομαδική μετακίνηση. Η πιο πιθανή εκδοχή είναι ότι ο πληθυσμός δημιουργήθηκε από σκόπιμες απελευθερώσεις και από άτομα που απέδρασαν από την αιχμαλωσία, συγκρότησαν μικροκοινωνίες και έκτοτε μετακινούνται σιγά σιγά στα όρια της ηπείρου και εγκαθίστανται εκεί όπου βρίσκουν κατάλληλες συνθήκες. Και κάτι ακόμα, ιδιαίτερα περίεργο: το περιβάλλον που προτιμούν δεν είναι αυτό της εξοχής, αλλά της πόλης.

Από τα μέχρι τώρα δεδομένα παρατηρούμε ότι συναθροίζονται κυρίως στα αστικά και περιαστικά πάρκα και δάση, όπου χτίζουν τις φωλιές τους σε ευκάλυπτους ή καταφεύγουν σε κουφάλες άλλων δέντρων. Γι' αυτό και οι περιπατητές στο Πάρκο Τρίτση, στον Πύργο Βασιλίσσης, οι κάτοικοι της Γλυφάδας, της Φιλοθέης, της Αρτέμιδας αλλά και της Θεσσαλονίκης κοντά στο ΑΠΘ, θα έχουν προσέξει την παρουσία των πρασινωπών παπαγάλων με το πορτοκαλί δακτυλίδι στο λαιμό. Μικροί πληθυσμοί έχουν παρατηρηθεί επίσης στη Σκάλα Ωρωπού, σε νησιά του Αιγαίου, ιδιαίτερα στα Δωδεκάνησα αλλά και στη Βόρεια Πελοπόννησο !!!

Στεπογέρακο !!!

Στεπογέρακο

Στεπογέρακο (Falco cherrug)

Το Στεπογέρακο είναι μεγαλόσωμο γεράκι που έχει παρατηρηθεί και φωτογραφηθεί στο παρελθόν στην περιοχή. Πρόκειται για είδος που έχει παρατηρηθεί ελάχιστες φορές στην Ελλάδα. Δεν φαίνεται ότι αποτελεί τακτικό επισκέπτη, αλλά λόγω του ότι δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό, και του ότι δεν βρίσκονται συχνά έμπειροι στην αναγνώριση αυτού του είδους ορνιθολόγοι στην περιοχή, είναι εντελώς άγνωστη η συχνότητα παρουσίας του

Περιγραφή:

Τα ενήλικα έχουν άσπρο κεφάλι, με μικρές σκούρες πιτσιλιές ή χρώματα. Τα μουστάκια του προσώπου είναι μικρά και ασαφή. Το πάνω μέρος του σώματος είναι σκούρο καφέ ενώ το κάτω είναι άσπρο με πολλές σκούρες καφέ κηλίδες, ιδίως στην κοιλιά και στους μηρούς. Τα νεαρά είναι πιο σκούρα, ιδίως στο κάτω μέρος. Κήρωμα και πόδια γκριζογάλανα σε μικρή ηλικία και κίτρινα στα ενήλικο

Γενικά χαρακτηριστικά:

Είναι το μεγαλύτερο γνήσιο γεράκι της χώρας μας και μόνο με τον Χρυσογέρακα μπερδεύεται. Είναι πάντως πιο βαρύ τόσο στο πέταγμα όσο και όταν κυνηγάει, γι" αυτό άλλωστε και προτιμάει πιο αργοκίνητη λεία από τα αλλά γεράκια. Περνάει πολλές ώρες καθισμένος στο χώμα και συχνά πετάει χαμηλά πάνω από το έδαφος. Χρησιμοποιείται πολύ από τους Μουσουλμάνους Ιερακοθήρες και κυρίως για το κυνήγι των αγριόγαλων.

Οϊκότοπος:

Είναι αρπακτικό των ανοιχτών εκτάσεων της Ευρασίας. Προτιμάει κυρίως στέπες, μισοδασωμένες πεδιάδες, χαμηλούς λόφους και, πιο σπάνια, ψηλά οροπέδια. Το χειμώνα συχνάζει κυρίως σε υγρότοπους.

C. citellus

Διατροφή:

Δείχνει φανερή προτίμηση στα τρωκτικά και ιδιαίτερα στους Σπερμόφιλους (C. citellus).

Τρέφεται επίσης με πολλών ειδών πουλιά μεσαίου ή και μι:γάλου μεγέθους καθώς και ερπετά. Φωλιάζει σε δένδρα ή σε βράχους, συνήθως δε καταλαμβάνει τη φωλιά κάποιου κορακοειδούς. Αρχές του Απρίλη γεννάει 4-5 αυγά πού τα κλωσάει μόνο το θηλυκό για 28-30 ήμερες. Όταν υπάρχει αρκετή τροφή επιζούν όλα τα μικρά, πού κάνουν το πρώτο τους πέταγμα στην ηλικία των 40-45 ήμερων.

Είναι πολύ πιθανόν ότι ο Κυνηγογέρακας φωλιάζει κάπου στη Β. Θράκη αλλά αυτό δεν έχει ακόμη αποδειχθεί. Είναι πάντως σπάνιος στην χώρα μας και λίγα μόνο άτομα ξεχειμωνιάζουν στους μεγάλους υγρότοπους της Β. Ελλάδας ή απλώς περνάει κατά τη μετανάστευση του.