Γελαδάρης !!!

Γελαδάρης

Γελαδάρης (Bubulcus ibis)

Είναι το πιο διαδεδομένο είδος ερωδιού στον Κόσμο. Μετά από μια πρωτοφανή πληθυσμιακή έκρηξη κατά τον 20ό αιώνα ξεκινώντας από την Αφρική και την Ασία εξαπλώθηκε σταδιακά κι εγκαταστάθηκε στις υπόλοιπες ηπείρους. Όμως, μόνο ένα ζευγάρι Γελαδάρη φώλιασε στην Ελλάδα, στο Δέλτα Αξιού, το 1991....

Εμφάνιση:

 Φθάνει σε μήκος τα 46-56 εκατοστά και ζυγίζει 300-400 γραμμάρια. Το άνοιγμα το φτερών του φτάνει στα 88-96 εκατοστά.

Με την πρώτη ματιά ο Γελαδάρης θυμίζει Ερωδιό, ο οποίος όμως είναι μεγαλύτερος και πιο σκουρόχρωμος από τον Γελαδάρη. Τα ενήλικα έχουν κυρίως λευκό φτέρωμα, κίτρινο ράμφος και κίτρινα πόδια. Εκτός από την αναπαραγωγική περίοδο η περιοχή γύρω από τα μάτια είναι πρασινοκίτρινη. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο αλλάζει και η εμφάνιση, στο πάνω μέρος του κεφαλιού εμφανίζει κοκινο-καφέ χρώματος λοφίο και επιπλέον ίδιου χρώματος με το λοφίο φτερά στην πλάτη, στο στήθος και στο κεφάλι.

Βιότοπος:

 Σε αντίθεση με άλλους ερωδιούς, ο Γελαδάρης δεν είναι στενά συνδεδεμένος με το νερό. Κυνηγάει επίσης σε μέρη μακριά από το νερό, σε χωράφια και λιβάδια διάφορα έντομα. Κινείται συχνά ανάμεσα σε κοπάδια με ζώα και συχνά ανεβαίνει στις πλάτες βοοειδών και προβάτων που βόσκουν. Επιπλέον κάνει την εμφάνισή του σε ελώδης περιοχές και κοντά σε υγροτόπους. Επίσης κυνηγάει και διάφορα φυτοφάγα θηλαστικά και κατά την εποχή του οργώματος, θα τον δούμε επίσης να κάνει την εμφάνισή του ακολουθώντας τις φρεσκοοργωμένες αυλακιές των χωραφιών.

Συνήθειες - Αναπαραγωγή:

 Οι Γελαδάρηδες είναι πολύ κοινωνικά πουλιά και δραστηριοποιούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Συνήθως θα τους δούμε σε μικρές ομάδες σε αναζήτηση της τροφής, η ομαδικότητα αυξάνει την αποτελεσματικότητα της αναζήτησης τροφής. Καταλαμβάνει μικρές μεμονωμένες περιοχές για να φωλιάσει και συνήθως ανάμεσα σε άλλα παρυδάτια πουλιά.

Ενηλικιώνεται από το δεύτερο έτος και διαλέγει έναν σύντροφο κατά την περίοδο της αναπαραγωγής. Οι φωλιές κατασκευάζονται πάνω σε δέντρα ή θάμνους ή ανάμεσα σε καλάμια. Η εναπόθεση των αυγών αρχίζει τον Απρίλιο, συνήθως τέσσερα με πέντε αυγά, που τα γεννάει με διαφορά 1 - 2 ημερών. Τα αυγά επωάζονται και από τα δύο πουλιά από 22 μέχρι 26 ημέρες. Οι νεοσσοί εκκολάπτονται με χρονική διαφορά μεταξύ τους, από την δέκατη μέρα πλέον οι γονείς τα αφήνουν μόνα τους και σε περίπου 20 μέρες εγκαταλείπουν την φωλιά τους. Ωστόσο πλήρης ικανά για να πετάξουν είναι μετά από 25 μέχρι 35 μέρες.

Πληθυσμός:

 Στη δεκαετία του 1970 ο συνολικός πληθυσμός στην Ευρώπη ήταν περίπου 50000 αναπαραγωγικά ζευγάρια. Από κεί και μετά είχαμε μια πρωτοφανή πληθυσμιακή έκρηξη. Από την δεκαετία του 1990 και μετά μόνο στην Ιβηρική χερσόνησο ο πληθυσμός αυξήθηκε περισότερα από 80000 αναπαραγωγικά ζευγάρια, επίσης και στην Γαλλία έχουμε μια σημαντική αύξηση του πληθυσμού.

Υδρόβια !!!

Υδρόβια & Παρυδάτια

Η Φαλαρίδα, η Νερόκοτα, η Καλημάνα, το Μπεκατσίνι και το Κουφομπεκάτσινο είναι είδη που δίνουν την
 αίσθηση, με τις φωνές και τα πετάγματα τους, ότι ο υγροβιότοπος και οι παρακείμενες σε αυτόν εκτάσεις σφύζουν από ζωή.
Η βιολογία των παραπάνω ειδών εμφανίζει μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον, γιατί η παρουσία τους στους βιότοπους έχει έναν πολύ συγκεκριμένο οικολογικό ρόλο, εξάλλου είναι γνωστό ότι όσο μεγαλύτερη βιοποικιλότητα εμφανίζει ένα οικοσύστημα τόσο πιο σταθερό είναι !!!


Αγριο-Χήνες (Anser anser).
Ο λαιμός της είναι μεγάλος σε μήκος και το ράμφος της είναι μέτριο. Τα πιο πολλά είδη στην Ευρώπη, στην Ασία και στη Βόρεια Αμερική είναι αποδημητικά...

Αγριό-παπιες Νήσσα, (Anas).
Πάπια Νήσσα, (Anas), είναι η κοινή ονομασία που έχουν πτηνά της οικογένειας των Νησσιδών (Anatidae), που ανήκουν στην τάξη των Χηνόμορφων...

Πελαργόμορφα (Ciconiiformes)
Τα πελαργόμορφα περιλαμβάνουν 6 οικογένειες πουλιών (Πελαργούς, Ερωδιούς, Γύπες του νέου κόσμου, κ.λ.π) και 54 γένη σύμφωνα με την πιό διαδεδομένη...

Ερωδιίδαι (Ardeidae)
Είναι πουλιά με μακριά πόδια και ράμφος που τους βοηθούν πολύ αφού ζούν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε περιοχές με ρηχά νερά...

Κύκνοι (Cygnus).
7 είδη συνολικά (μερικά από αυτά αποτελούν για ορισμένους ορνιθολόγους υποείδη) τα 5 είναι ολόλευκα, με μαύρα πόδια και απαντούν στο Βόρειο Ημισφαίριο...

Οικογένεια Πελεκανίδες (Pelecanidae).
Χωρίζονται σε οκτώ είδη, με κατανομή σε όλες τις ηπείρους εκτός από την Ανταρκτική, συνήθως σε περιοχές με θερμό κλίμα. Το μικρότερο είδος είναι ο καφέ πελεκάνος...

Φοινικόπτερο (Phoenicopterus ruber).
Περισσότερο γνωστό με το όνομα Φλαμίνγκο, το υδρόβιο αυτό πουλί μαγνητίζει τα βλέμματα χάρη στην υπέρκομψη ψηλόλιγνη σιλουέτα του...

Οικογένεια Χαραδριόμορφα (Charadriidae).
Τα Χαραδριόμορφα είναι μία πολυπληθής και πολύμορφη οικογένεια παρυδάτιων πουλιών, τρέφονται κυρίως διάφορα ασπόνδυλα όπως γαιοσκώληκες έντομα...

Οικογένεια: Πουλάδες Ραλλίδες (Rallidae).
Υδρόβια πουλιά, περιλαμβάνει γνωστά είδη όπως: Νερόκοτα, Φαλαρίδα, Νεροκοτσέλα, Ορτυκομάνα, Στικτοπουλάδα, Μικροπουλάδα, Nανοπουλάδα...

Οικογένεια: Σκολοπακίδες (Scolopacidae)
Οι Σκολόπακες είναι μία πολυπληθής και πολύμορφη οικογένεια παρυδάτιων πουλιών, με μακρύ ράμφος και μακριά πόδια...

Οικογένεια: Ανωρραµφίδες (Recurvirostridae) Καλαμοκανάδες, Αβοκέτες.
Οικογένεια παρυδάτιων πτηνών που ανήκουν στην κατηγορία Charadrii. Χωρίζονται σε δύο διαφορετικές ομάδες...

Οικογένεια Φαλακροκορακίδες (Phalacrocoracidae), Κορμοράνοι
Οι Φαλακροκορακίδες είναι μεσαίου και μεγάλου μεγέθους υδρόβια πτηνά που
αναπαράγονται σε αποικίες και διανέμονται σε όλο τον κόσμο...

Σταχτοσκαλίδρα !!!

Σταχτοσκαλίδρα

Σταχτοσκαλίδρα (Calidris temminckii)

Η Σταχτοσκαλίδρα είναι ένα μικρό είδος παρυδάτιου πουλιού του γένους Calidris. Το μήκος σώματος κυμαίνεται από 13,5 έως 15 εκατοστά. Το άνοιγμα των φτερών είναι 34 έως 37 εκατοστά. Το βάρος κυμαίνεται μεταξύ 20 έως 40 γραμμάρια. Παρόμοιο στην εμφάνιση με τη Νανοσκαλίδρα (Calidris minuta), αλλά με κοντύτερα πόδια και μακρύτερα φτερά. Τα πόδια είναι κίτρινα και άσπρα τα εξωτερικά φτερά της ουράς. Το πτέρωμα είναι καστανό στο πάνω μέρος με καφέ κεφάλι και λευκό το κάτω μέρος του σώματος, με εξαίρεση το στήθος που είναι σκοτεινότερο. Σπανίως συναντάται σε μεγάλες ομάδες, σε αντίθεση με τα άλλα είδη του γένους Σκαλίδρες.




Η Σταχτοσκαλίδρα αναπαράγεται σε βάλτους και τυρφώνες σε εκβολές ποταμών στην αρκτική τούνδρα της Ευρασίας. Η περιοχή αναπαραγωγής εκτείνεται από τη Σκωτία στη Νορβηγία και φτάνει έως τη βορειοανατολική Σιβηρία. Κυριότερες περιοχές αναπαραγωγής είναι ο αυτόνομος ρωσικός θύλακας των Γιαμάλων Yamal νότια του ποταμού Γενισέι Yenisei και στο βορειότερο κατοικήσιμο σημείο της γής, στη χερσόνησο Taymyr στη βόρεια Σιβηρία.
Προτιμά σχετικά ξηρές περιοχές με χαμηλούς θάμνους. Φωλιάζει κυρίως σε φιόρδ, ποτάμια και σε εκβολές ποταμών. Αποφεύγει όσο είναι δυνατόν τις αμμώδεις ακτές και προτιμά κυρίως προστατευόμενους από το κρύο όρμους, ελώδεις περιοχές, εκβολές ποταμών και αλυκές.




Είναι μεταναστευτικό είδος μεγάλων αποστάσεων, μεταναστεύει στις ακτές της Μεσογείου, την υποσαχάρια Αφρική και στη Νότια Ασία, συνήθως σε μικρές ομάδες των δύο έως πέντε πτηνών. Στη Σκανδιναβία η Σταχτοσκαλίδρα εγκαταλείπει τους τόπους αναπαραγωγής από τα μέσα Ιουλίου έως τα τέλη Αυγούστου με κατεύθυνση νότια, νοτιοδυτικά περνώντας πάνω από όλη την Ευρώπη και φτάνοντας στη Μεσόγειο Σεπτέμβριο έως αρχές Οκτωβρίου. Σύμφωνα με παρατηρήσεις δακτυλιομένων πουλιών δείχνουν ότι ο σκανδιναβικός πληθυσμός διαχειμάζει κυρίως στη Δυτική Αφρική και περιστασιακά στις γαλλικές ακτές του Ατλαντικού. Σημαντικός ενδιάμεσος σταθμός ανάπαυσης του Σκανδιναβικού πληθυσμού αναπαραγωγής είναι η βόρεια Ιταλία.
Ο αναπαραγώμενος πληθυσμός της Δυτική Σιβηρίας ξεχειμωνιάζει κυρίως στη νοτιοδυτική Ασία και την Ανατολική Αφρική.



Διατροφή:
 Τρέφονται με έντομα, σκουλήκια, μαλάκια και καρκινοειδή.

Αναπαραγωγή:
 Τα αρσενικά φθάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα κατά το πρώτο έτος της ζωής τους, ενώ τα θηλυκά είναι σεξουαλικά ώριμα σε ένα έως τρία έτη. Τα θηλυκά παρουσιάζουν διαδοχική διγαμία, ζευγαρώνουν με δύο αρσενικά διαδοχικά κατά την εποχή της αναπαραγωγής. Οι πρώτοι νεοσσοί ανατρέφονται από το πρώτο αρσενικό. Ενώ τη φροντίδα των νεοσσών από τη δεύτερη γέννα αναλαμβάνει το θηλυκό.
Η φωλιά γίνεται στο έδαφος, από Μάιο έως Ιούλιο γεννάει 3 - 4 αυγά σε δύο φωλιές ταυτοχρόνως στη μία επωάζονται τα αυγά από το αρσενικό και στην άλλη από το θηλυκό. Τη φροντίδα των νεοσσών αναλαμβάνει ο γονέας που τα εκκόλαψε. Οι νεοσσοί αρχίζουν να πετάνε μετά από περίπου 16 έως 18 ημέρες και λίγο αργότερα γίνονται ανεξάρτητα !!!

Πορφυροτσικνιάς !!!

Πορφυροτσικνιάς

Πορφυροτσικνιάς (Ardea purpurea)

Όμοιος με τον Σταχτοτσικνιά αλλά μικρότερος, 79 εκατοστά μήκους και με εντυπωσιακότερο χρωματισμό. Το πάνω μέρος (ράχη) και τα φτερά είναι σκούρο γκρι με πυρόξανθες ανταύγειες, ο λαιμός είναι κοκκινωπός, στο χρώμα του χαλκού, με μαύρες ραβδώσεις στις δύο πλευρές. Έχει μαύρο στέμμα και λοφίο. Οι νεαροί ερωδιοί είναι πιο ανοιχτόχρωμοι με πυρόξανθο στέμμα και κατάξανθο κάτω μέρος κοιλιάς.

    


Αντίθετα με τον Σταχτοτσικνιά είναι καθαρά μεταναστευτικό είδος που έρχεται στην Ελλάδα την άνοιξη και φεύγει το φθινόπωρο. Καμουφλάρεται τέλεια μέσα στις καλαμιές και στους αγρούς λόγω της μορφής και του χρώματός του.
Το ύφος του και η στάση του κορμιού του δίνουν, σε όποιον τον δει ξαφνικά, την αίσθηση του φιδιού.
Ζει σε καλαμιώνες, αλυκές, λιμνοθάλασσες, έλη, ποταμούς και γενικά σε υγροτόπους.
Διατροφή:
Τρέφεται με μικρά πουλάκια, ψάρια, αμφίβια, ασπόνδυλα, σαύρες και μικρά θηλαστικά (ποντίκια).




Αναπαραγωγή:
 Φωλιάζει και στην Ελλάδα κυρίως στη Βόρεια (Πρέσπα, δέλτα του Εβρου) αλλά σε άλλους μεγάλους υγροτόπους. Χτίζει την φωλιά του συνήθως στο έδαφος μέσα στις καλαμιές, μόνος του ή σε αποικίες. Σε διάστημα 3 ημερών γεννάει 3-6 αυγά (συνηθέστερα 4-5) που επωάζονται και από τους δύο γονείς και απαιτούν τουλάχιστον 42 ημέρες για να εγκαταλείψουν τη φωλιά.

Ανεξαρτητοποιούνται πλήρως από τους γονείς τους σε 60 ημέρες περίπου.

Αργυροπελεκάνος !!!

Αργυροπελεκάνος

Αργυροπελεκάνος (Pelecanus crispus)



Περιγραφή & Εξάπλωση
Στα νησάκια της λιμνοθάλασσας Τσουκαλιό και Λογαρού του Αμβρακικού Κόλπου βρίσκονται εγκατεστημένες, οι αποικίες ενός από τα σπανιότερα είδη πουλιών του κόσμου: του αργυροπελεκάνου (Pelecanus crispus).

Ο αργυροπελεκάνος είναι το σπανιότερο από τα επτά είδη πελεκάνων που υπάρχουν στον κόσμο και το δεύτερο σε μέγεθος είδος πουλιού στον πλανήτη (ύψος 1,20μ, άνοιγμα φτερών εώς 3,2μ, βάρος 6-10 κιλά). Το υδρόβιο αυτό πουλί έχει χρώμα φτερώματος ανοιχτό σταχτί και κύριο χαρακτηριστικό του το μακρύ του ράμφος, που φέρει διαστελλόμενο σάκο στο κάτω μέρος του. Τα πόδια του είναι κοντά και δυνατά, με δάχτυλα συνδεόμενα μεταξύ τους με μεμβράνη.

Ο αργυροπελεκάνος ήταν κάποτε ευρέως εξαπλωμένος στην Ευρώπη (μέχρι στην Ουγγαρία) και στην Ασία, αλλά τα τελευταία εκατό χρόνια ο πλυθησμός του μειώθηκε δραματικά και η εξάπλωση του στην Ευρώπη περιορίστηκε σε ορισμένους υγροτόπους των Βαλκανίων. Κύριες αιτίες αυτής της μείωσης ήταν οι αποξηράνσεις υγροτόπων γγια την απόκτηση γεωργικής γης και το κυνήγι. Σήμερα, το 13% των ζευγαριών αργυροπελεκάνου που απομένουν σ'ολόκληρο τον κόσμο φιλοξενείται σε δύο περιοχές της Ελλάδας: στη λίμνη μικρή Πρέσπα του νομού Φλώρινας και στις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού κόλπου.


     


Βιολογία & Συμπεριφορά
Ο αργυροπελεκάνος επειδή φοβάται τον άνθρωπο, φωλιάζει σε απρόσιτες περιοχές, όπως είναι οι απομονωμένες νησίδες και οι δύσβατοι καλαμιώνες. Σαν ψαροφάγο πουλί διαλέγει υγροτόπους ικανούς να εξασφαλίσουν άφθονη τροφή για τα μικρά του. Στον Αμβρακικό, η περίοδος αναπαραγωγής διαρκεί από τα μέσα Ιανουαρίου μέχρι τον Ιούλιο. Στην αρχή, τα πουλιά συγκεντρώνονται στα νησάκια των λιμνοθαλασσών, όπου ζευγαρώνουν. Χτίζουν τη φωλιά τους με χόρτα και κλαδάκια και γύρω στα μέσα Φεβρουαρίου αρχίζουν οι πρώτες ωοτοκίες.

Γεννούν δύο αβγά σε κάθε φωλιά (σπάνια τρία), τα οποία επωάζουν επί 31 μέρες, καλύπτοντάς τα με τη νηκτική μεμβράνη των ποδιών τους και όχι με την κοιλιά. Οι νεοσσοί γεννιούνται γυμνοί, και μετά ένα μήνα έχουν καλυφθεί με άσπρα πούπουλα. Μέχρι την ηλικία των δυόμησι μηνών, εξαρτώνται απόλυτα από τους γονείς τους. Και οι δύο γονείς ταϊζουν τα μικρά τους, σε βάρδιες, μ'ένα πολύ χαρακτηριστικό τρόπο: ο νεοσσός βουτά με λαιμαργία το κεφάλι του στο ράμφος του γονέα και τρώει τη μισοχωνεμένη τροφή (ψάρια) κατευθείαν απ'το σάκο. Μέχτι τα μέσα Αυγούστου έχουν πετάξει όλοι οι νεοσσοί, οι οποίοι ακολουθούν τους ενήλικες στις τοπικές μετακινήσεις. Οι Αργυροπελεκάνοι παραμένουν το χειμώνα στον Αμβρακικό, επειδή επικρατούν ήπιες καιρικές συνθήκες και υπάρχει άφθονη τροφή. Αντίθετα, τη Μικρή Πρέσπα την εγκαταλείπουν λόγω του δριμύτατου ψύχους.


    



Κίνδυνοι & Απειλές
Ο σημαντικότερος κίνδυνος για τους αργυροπελεκάνους είναι η ενόχληση που προκαλείται από τον άνθρωπο είτε σκόπιμα, από επισκέπτες που ανεβαίνουν στα νησάκια αναπαραγωγής των πουλιών για να τα δουν ή να τα φωτογραφήσουν, είτε από αμέλεια κατά τη διέλευση πλωτών μέσων. Στην προσέγγγιση επισκεπτών, τα πουλιά σηκώνονται πανικόβλητα και επειδή επωάζουν τα αυγά με το πέλμα τους, είτε συνθλίβουν είτε τα σπρώχνουν έξω από τη φωλιά. Ο αργυροπελεκάνος δεν μπορεί να ξαναβάλει μέσα στη φωλιά ένα αυγό που έχει πεταχτεί έξω, αλλά ακόμη και αν τα αυγά παραμείνουν ανέπαφα πολλά ζευγάρια δεν επιστρέφουν ποτέ μετά την ενόχληση.

Αφού εκκολαφθούν τα αυγά, οποιαδήποτε ενόχληση σηκώνει τους γονείς στον αέρα. Τότε οι γυμνοι νεοσσοί πεθαίνουν από το κρύο, είτε σύροντια από τον πανικό τους έξω από τη φωλιά, καταδικασμένοι να πεθάνουν από την έκθεσή τους στον ήλιο και τη βροχή.

Οι αργυροπελεκάνοι για να συνεχίσουν να φωλιάζουν στον Αμβρακικό κόλπο χρειάζονται μια πηγή άφθονης τροφής. Τα τελευταία χρόνια έχουν παρουσιαστεί επανηλημένα φαινόμενα μαζικών θανάτων ψαριών στις λιμνοθάλασσες, τα οποία οφείλονται στη μεταβολή της ποιότητας του νερού και κυρίως στην έλλειψη οξυγόνου. Οι αλλιώσεις αυτές που σχετίζονται με τις ανθρώπινες σραστηριότητες στις γύρω περιοχές, δνε απειλούν μόνο τους αργυροπελεκάνους, αλλά και την ιχθυοπανίδα καθώς και τις ανθρώπινες δραστηριότητες που ζουν από αυτήν.

    


Τι μπορούμε να κάνουμε για να προστατεύσουμε τους αργυροπελεκάνους
Ο αργυροπελεκάνος προστατεύεται βάσει της ελληνικής νομοθεσίας και διεθνών συνθηκών, που απαγορεύουν το κυνήγι και την εν γένει ενόχλησή τους, ιδιαίτερα στους τόπους αναπαραγωγής (Οδηγία 79/409/ΕΟΚ). Για την αποτελεσματική προστασία τους όμως απαιτείται και η δική μας συμμετοχή. Για το λόγο αυτό:

Δε θα πρέπει να πλησιάζουμε τα νησάκια αναπαραγωγής του αργυροπελεκάνου.
Όταν βλέπουμε ανθρώπους που ενοχλούν τις φωλιές του, θα πρέπει να εξηγούμε πόσο καταστροφική μπορεί να αποβεί μια τέτοια ενόχληση.

Κορμοράνος !!!

Κορμοράνος

Κορμοράνος - Phalacrocorax carbo

Μεγάλο υδρόβιο πτηνό (91εκ.) με μαύρο φτέρωμα. Το μέγεθος του
σώματος, ο λευκός χρωματισμός στο πηγούνι και στα μάγουλα είναι στοιχεία που τον διαφοροποιούν από τη Λαγγόνα. Επίσης είναι χαρακτηριστικά το πράσινο χρώμα των οφθαλμών και οι κίτρινες και λαδί αποχρώσεις στην βάση του ράμφους.

Όταν κολυμπά το σώμα του είναι βυθισμένο μέσα στο νερό και το μόνο που προεξέχει από την επιφάνεια του νερού είναι ο μακρύς λαιμός με το κεφάλι. Επίσης κατά την κολύμβηση το ράμφος είναι ανασηκωμένο προς τα πάνω, χαρακτηριστικό που το κάνει να ξεχωρίζει από το Λαμπροβούτι που το κρατά οριζόντιο. Όπως συμβαίνει με όλα τα υδρόβια πτηνά τα δάχτυλα των ποδιών του ενώνονται με νηκτικές μεμβράνες.
Οι νεαροί Κορμοράνοι έχουν πιο καφετί χρώμα με ανοιχτόχρωμη κοιλιά και λαιμό. Ο Κορμοράνος κάθεται στους βράχους και τα δέντρα, συνήθως όρθιος με τα φτερά μισάνοιχτα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Κορμοράνοι κουρνιάζουν όλοι μαζί σε επιλεγμένες θέσεις πάνω σε συγκεκριμένα δέντρα.

    


Τροφή:
 Δεινοί δύτες, οι Κορμοράνοι, τρέφονται με ψάρια που πιάνουν κατά τη διάρκεια των καταδύσεων τους. Συνεργάζονται για το σκοπό αυτό πολύ καλά με τους Πελεκάνους, οι οποίοι μη έχοντας την ικανότητα να καταδύονται, πιάνουν τα ψάρια που ανεβαίνουν στην επιφάνεια του νερού μετά την καταδίωξή τους από τους
κορμοράνους. Στο ψάρεμα βοηθάει τον Κορμοράνο και το ισχυρό, αγκιστρωτό στην άκρη, ράμφος του.

Αναπαραγωγή:
 Οι Κορμοράνοι γεννούν την περίοδο Απριλίου-Μαΐου, 3-4 αυγά. Την περίοδο της αναπαραγωγής το κεφάλι και ο λαιμός αποκτούν ασημόλευκο χρωματισμό ενώ στους μηρούς αναπτύσσονται δύο χαρακτηριστικές άσπρες κηλίδες. Περιοχές της Ελλάδας στις οποίες παρατηρήθηκε αναπαραγωγή είναι η Μικρή Πρέσπα, η λίμνη της Καστοριάς και το Δέλτα του Έβρου. Ο αριθμός των αναπαραγόμενων ζευγαριών των Κορμοράνων είναι πολύ μικρός σε σχέση με το συνολικό αριθμό που επισκέπτονται την Ελλάδα. Αυτό συμβαίνει γιατί μόνο ένας πολύ μικρός αριθμός από αυτούς παραμένει καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, ενώ η συντριπτική τους πλειοψηφία μεταναστεύει το καλοκαίρι στη Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη όπου είναι οι κύριοι τόποι αναπαραγωγής τους.
Η φωνή του, που ακούγεται την περίοδο του ζευγαρώματος, είναι ένα βαθύ και βραχνό «κρα».

Αγριόπαπιες !!!

Αγριόπαπιες

Πάπια Νήσσα  (Anas)

Πάπια Νήσσα, (Anas), είναι η κοινή ονομασία που έχουν πτηνά της οικογένειας των Νησσιδών (Anatidae), που ανήκουν στην τάξη των Χηνόμορφων. Αποτελούν υδρόβια κυρίως πτηνά, μικρότερα ως επί το πλείστον σε σύγκριση με τα συγγενικά τους πουλιά, τους κύκνους και τις χήνες. Υπάρχουν περίπου 75 είδη πάπιας, τα οποία ζουν σε όλες τις περιοχές του πλανήτη.



Σουβλόπαπια (Anas acuta).
Τα αρσενικά έχουν σκούρου καφεκόκκινο χρώματος κεφάλι και άσπρο στήθος. Το άσπρο αυτό χρώμα του στήθους είναι συνέχεια μιας χαρακτηριστικής άσπρης...



Τσικνόπαπια (Aythya fuligula).
Τα αρσενικά σχεδόν στο σύνολο τους είναι μαύρου χρώματος, εκτός από τις περιοχές της κοιλίας και των πλευρών, οι οποίες είναι λευκές. Ένα από τα πλέον...



Σφυριχτάρι (Anas penelope).
Στα αρσενικά το κεφάλι και ο λαιμός είναι χρώματος καστανοκόκκινο με μια ανοιχτού πορτοκαλί ως και κιτρινωπού ή υπόλευκου κατά περίπτωση, κατά μήκος...



Κυνηγόπαπια (Aythya ferina).
Στα αρσενικά το κεφάλι και ο λαιμός είναι χρώματος καστανό-κόκκινο σε αντίθεση με το σκούρο μαύρο στήθος τους...



Κιρκίρι (Anas crecca).
Στα αρσενικά το κεφάλι και ο λαιμός είναι χρώματος κοκκινωπό καφέ ενώ το πλέον χαρακτηριστικό του αρσενικού Κιρκιριού είναι ένα βαθύ πράσινο ιριδίζον...



Πρασινοκέφαλη (Anas platyrhynchos).
Παίρνει το όνομά της από την εμφάνιση του αρσενικού, το οποίο έχει γυαλιστερό πράσινο κεφάλι με στενό, λευκό κολάρο...



Βαλτόπαπια (Aythya nyroca).
Με μήκος γύρω στα 40 εκατοστά, η Βαλτόπαπια (Aythya nyroca) είναι μία σχετικά μικρή πάπια που ανήκει στις λεγόμενες βουτόπαπιες, καθώς συνηθίζει να βουτά...



Κεφαλούδι (Oxyura leucocephala).
Το αρσενικό έχει χοντρό άσπρο κεφάλι με μαύρο σώμα και γαλαζωπό "πρησμένο ράμφος", ενώ το σώμα του είναι ανοιχτόχρωμο καφέ και η μυτερή σκληρή ουρά...



Σαρσέλα (Anas querquedula).
Χαρακτηριστικό του αρσενικού είναι η τοξοειδής λευκή και πλατιά λωρίδα, η οποία ξεκινάει μπροστά από το μάτι, συνεχίζει προς τα πίσω και φτάνει μέχρι τη βάση...



Φλυαρόπαπια (Anas strepera).
Το αρσενικό έχει έναν σχετικά ασυνήθιστο για αρσενική αγριόπαπια μονότονο γκρίζος-καφετί χρωματισμό στο φτέρωμά του, που διακόπτεται μόνο...



Χουλιαρόπαπια (Anas clypeata).
Το αρσενικό έχει πράσινο μεταλλικό χρωματισμό στο κεφάλι, λευκό στήθος, καστανοκόκκινη κοιλιά και καστανοκόκκινα πλευρά. Το θηλυκό είναι καστανό...



Κουδουνόπαπια, Βουκεφάλα (Bucephala clangula).
Το αρσενικό διακρίνεται από τον πρασινόμαυρο μεταλλικό χρωματισμό στο κεφάλι με τις δύο μεγάλες άσπρες κηλίδες μεταξύ των ματιών και του ράμφους...



Βαρβάρα (Tadorna tadorna).
Είναι η μεγαλύτερη (61εκ.), μετά το Χηνοπρίστη, πάπια που εμφανίζεται στην Ελλάδα. Τα κυρίαρχα χρώματα (άσπρο και μαύρο) του φτερώματος της την καθιστούν...



Χηνοπρίστης, (Mergus merganser).
Ο αρσενικός έχει λευκό σώμα, μαύρες φτερούγες και πρασινόμαυρο λαιμό και κεφάλι, ενώ ο θηλυκός έχει γκρίζο χρώμα με καστανόξανθο κεφάλι...



Θαλασσοπρίστης (Mergus serrator).
Ο Θαλασσοπρίστης είναι είδος που διαχειμάζει στη χώρα μας. Η παράκτια ζώνη της Θράκης και της δυτικής Ελλάδας...



Νανοπρίστης (Mergellus albellus).
Tο αρσενικό ξεχωρίζει λόγω της ασπρόμαυρης όψης του με το λευκό χρώμα να κυριαρχεί. Μαύρο χρώμα υπάρχει στη ράχη και στην περιοχή γύρω από τα μάτια...



Τάξη Πυγοποδόµορφα (Podicipediformes), Βουτυχτάρια (Podicipedidae).
Υπάρχουν 22 γνωστά είδη, με το ένα τρίτο πιθανώς να έχει εξαφανιστεί. Το πιο δημοφιλές είδος στην Ευρώπη είναι το Σκουφοβουτηχτάρι...