Γελαδάρης !!!

Γελαδάρης

Γελαδάρης (Bubulcus ibis)

Είναι το πιο διαδεδομένο είδος ερωδιού στον Κόσμο. Μετά από μια πρωτοφανή πληθυσμιακή έκρηξη κατά τον 20ό αιώνα ξεκινώντας από την Αφρική και την Ασία εξαπλώθηκε σταδιακά κι εγκαταστάθηκε στις υπόλοιπες ηπείρους. Όμως, μόνο ένα ζευγάρι Γελαδάρη φώλιασε στην Ελλάδα, στο Δέλτα Αξιού, το 1991....

Εμφάνιση:

 Φθάνει σε μήκος τα 46-56 εκατοστά και ζυγίζει 300-400 γραμμάρια. Το άνοιγμα το φτερών του φτάνει στα 88-96 εκατοστά.

Με την πρώτη ματιά ο Γελαδάρης θυμίζει Ερωδιό, ο οποίος όμως είναι μεγαλύτερος και πιο σκουρόχρωμος από τον Γελαδάρη. Τα ενήλικα έχουν κυρίως λευκό φτέρωμα, κίτρινο ράμφος και κίτρινα πόδια. Εκτός από την αναπαραγωγική περίοδο η περιοχή γύρω από τα μάτια είναι πρασινοκίτρινη. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο αλλάζει και η εμφάνιση, στο πάνω μέρος του κεφαλιού εμφανίζει κοκινο-καφέ χρώματος λοφίο και επιπλέον ίδιου χρώματος με το λοφίο φτερά στην πλάτη, στο στήθος και στο κεφάλι.

Βιότοπος:

 Σε αντίθεση με άλλους ερωδιούς, ο Γελαδάρης δεν είναι στενά συνδεδεμένος με το νερό. Κυνηγάει επίσης σε μέρη μακριά από το νερό, σε χωράφια και λιβάδια διάφορα έντομα. Κινείται συχνά ανάμεσα σε κοπάδια με ζώα και συχνά ανεβαίνει στις πλάτες βοοειδών και προβάτων που βόσκουν. Επιπλέον κάνει την εμφάνισή του σε ελώδης περιοχές και κοντά σε υγροτόπους. Επίσης κυνηγάει και διάφορα φυτοφάγα θηλαστικά και κατά την εποχή του οργώματος, θα τον δούμε επίσης να κάνει την εμφάνισή του ακολουθώντας τις φρεσκοοργωμένες αυλακιές των χωραφιών.

Συνήθειες - Αναπαραγωγή:

 Οι Γελαδάρηδες είναι πολύ κοινωνικά πουλιά και δραστηριοποιούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Συνήθως θα τους δούμε σε μικρές ομάδες σε αναζήτηση της τροφής, η ομαδικότητα αυξάνει την αποτελεσματικότητα της αναζήτησης τροφής. Καταλαμβάνει μικρές μεμονωμένες περιοχές για να φωλιάσει και συνήθως ανάμεσα σε άλλα παρυδάτια πουλιά.

Ενηλικιώνεται από το δεύτερο έτος και διαλέγει έναν σύντροφο κατά την περίοδο της αναπαραγωγής. Οι φωλιές κατασκευάζονται πάνω σε δέντρα ή θάμνους ή ανάμεσα σε καλάμια. Η εναπόθεση των αυγών αρχίζει τον Απρίλιο, συνήθως τέσσερα με πέντε αυγά, που τα γεννάει με διαφορά 1 - 2 ημερών. Τα αυγά επωάζονται και από τα δύο πουλιά από 22 μέχρι 26 ημέρες. Οι νεοσσοί εκκολάπτονται με χρονική διαφορά μεταξύ τους, από την δέκατη μέρα πλέον οι γονείς τα αφήνουν μόνα τους και σε περίπου 20 μέρες εγκαταλείπουν την φωλιά τους. Ωστόσο πλήρης ικανά για να πετάξουν είναι μετά από 25 μέχρι 35 μέρες.

Πληθυσμός:

 Στη δεκαετία του 1970 ο συνολικός πληθυσμός στην Ευρώπη ήταν περίπου 50000 αναπαραγωγικά ζευγάρια. Από κεί και μετά είχαμε μια πρωτοφανή πληθυσμιακή έκρηξη. Από την δεκαετία του 1990 και μετά μόνο στην Ιβηρική χερσόνησο ο πληθυσμός αυξήθηκε περισότερα από 80000 αναπαραγωγικά ζευγάρια, επίσης και στην Γαλλία έχουμε μια σημαντική αύξηση του πληθυσμού.

Πορφυροτσικνιάς !!!

Πορφυροτσικνιάς

Πορφυροτσικνιάς (Ardea purpurea)

Όμοιος με τον Σταχτοτσικνιά αλλά μικρότερος, 79 εκατοστά μήκους και με εντυπωσιακότερο χρωματισμό. Το πάνω μέρος (ράχη) και τα φτερά είναι σκούρο γκρι με πυρόξανθες ανταύγειες, ο λαιμός είναι κοκκινωπός, στο χρώμα του χαλκού, με μαύρες ραβδώσεις στις δύο πλευρές. Έχει μαύρο στέμμα και λοφίο. Οι νεαροί ερωδιοί είναι πιο ανοιχτόχρωμοι με πυρόξανθο στέμμα και κατάξανθο κάτω μέρος κοιλιάς.

    


Αντίθετα με τον Σταχτοτσικνιά είναι καθαρά μεταναστευτικό είδος που έρχεται στην Ελλάδα την άνοιξη και φεύγει το φθινόπωρο. Καμουφλάρεται τέλεια μέσα στις καλαμιές και στους αγρούς λόγω της μορφής και του χρώματός του.
Το ύφος του και η στάση του κορμιού του δίνουν, σε όποιον τον δει ξαφνικά, την αίσθηση του φιδιού.
Ζει σε καλαμιώνες, αλυκές, λιμνοθάλασσες, έλη, ποταμούς και γενικά σε υγροτόπους.
Διατροφή:
Τρέφεται με μικρά πουλάκια, ψάρια, αμφίβια, ασπόνδυλα, σαύρες και μικρά θηλαστικά (ποντίκια).




Αναπαραγωγή:
 Φωλιάζει και στην Ελλάδα κυρίως στη Βόρεια (Πρέσπα, δέλτα του Εβρου) αλλά σε άλλους μεγάλους υγροτόπους. Χτίζει την φωλιά του συνήθως στο έδαφος μέσα στις καλαμιές, μόνος του ή σε αποικίες. Σε διάστημα 3 ημερών γεννάει 3-6 αυγά (συνηθέστερα 4-5) που επωάζονται και από τους δύο γονείς και απαιτούν τουλάχιστον 42 ημέρες για να εγκαταλείψουν τη φωλιά.

Ανεξαρτητοποιούνται πλήρως από τους γονείς τους σε 60 ημέρες περίπου.

Μαυροτσικνιάς !!!

Ο Μαυροτσικνιάς (Egretta gularis)

Ο Μαυροτσικνιάς  είναι ένας μεσαίου μεγέθους ερωδιός !!! Συναντάται κυρίως στις ακτές της Δυτικής Αφρικής και της Ερυθράς Θάλασσας και φτάνει μέχρι την Ινδία. Στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, εμφανίζεται πολύ σπάνια και παροδικά. Υπάρχουν επίσης μερικές παρατηρήσεις στην Κεντρική Ευρώπη.

  


Περιγραφή
Οι οικότοποι του Μαυροτσικνιά συνήθως είναι οι υγρότοποι κοντά στις ακτές. Φωλιάζει σε αποικίες, συχνά μαζί με άλλα είδη ερωδιών, συνήθως στα δέντρα ή σε θάμνους. Γεννάει συνήθως δύο έως τρία αυγά.


Μαυροτσικνιάδες εμφανίζονται σε δύο χρωματικές επιλογές:
Η πρώτη μορφή εντελώς λευκό !!!



Και η δεύτερη μορφή σκούρο γκρι !!!




Ενδιάμεσες παραλλαγές εμφανίζονται συχνά !!! Οι Μαυροτσικνιάδες με τη λευκή μορφή στην εμφάνιση μοιάζουν πολύ με το Λευκοτσικνιά (Egretta garzetta), η κύρια διαφορά είναι στο ράμφος, ο μαυροτσικνιάς έχει ελαφρώς μεγαλύτερο ράμφος σε μήκος και ελαφρώς κυρτό προς τα κάτω. Η γκρίζα μορφή δύσκολα συγχέεται με ένα άλλο παρόμοιο είδος. Τα πουλιά ακολουθούν το θήραμά τους σε ρηχά νερά, επίσης στέκονται ακίνητα και περιμένουν το θήραμα. Η διατροφή τους αποτελείται από ψάρια, καρκινοειδή και μαλάκια.

Εκτός από τον κύριο τόπο διαμονής κάνει περιστασιακά την εμφάνισή του (όχι οπωσδήποτε για αναπαραγωγή) στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, την Τυνησία, τη Μοζαμβίκη και τη Μαδαγασκάρη, επίσης έχει κάνει περιστασιακά την εμφάνιση και στις ακτές των ΗΠΑ, σύμφωνα με την IUCN, ο Μαυροτσικνιάς δεν διατρέχει άμεσο κίνδυνο μείωσης του πλυθησμού του !!!

    

Σταχτοτσικνιάς !!!

Σταχτοτσικνιάς (Ardea cinerea):


Ο μεγαλύτερος ερωδιός της Ευρώπης με 90 περίπου εκατοστά μήκος. Παρατηρείται όλο το χρόνο στην Ελλάδα. Πολλά πουλιά είναι αποδημητικά που περνούν από πολλά μέρη της χώρας μας κατά την περίοδο μετανάστευσης.
Γενική Περιγραφή: Διακρίνονται από το σταχτί πάνω μέρος, λευκωπό κάτω μέρος και το χαρακτηριστικό του λοφίο. Από το ύψος του ματιού του ξεκινά μια πλατιά μαύρη ράβδωση που φτάνει μέχρι την άκρη του μακριού, κομψού λοφίου του. Εχει άσπρο πρόσωπο και στήθος με μαύρες ραβδώσεις. Ράμφος μακρύ και κίτρινο. Την εποχή του ζευγαρώματος το ράμφος και τα καστανά πόδια του, παίρνουν κοκκινωπή απόχρωση.
Ζει κοντά σε αλυκές, λίμνες, λιμνοθάλασσες, ποτάμια (κυρίως εκβολές ποταμών) και δασώδεις περιοχές στις οποίες υπάρχει νερό με άφθονη τροφή. Τρέφεται με ψάρια, βατράχια, σαύρες, σαλιγκάρια, σκουλήκια, μικρά πουλιά και μικρά θηλαστικά (ποντίκια, κ.λ.π.), μαλάκια, οστρακόδερμα, έντομα και πρασινάδα.




Αναπαραγωγή 
Φωλιάζει ψηλά πάνω στα δέντρα ή χαμηλά σε θάμνους ή ακόμη και στο έδαφος μέσα στις καλαμιές, σε αποικίες, μαζί με άλλα είδη ερωδιών. Γεννά 2-7 αυγά (συνήθως 3-6) χρώματος ανοιχτού γαλάζιου. Και οι δύο γονείς κλωσούν τα αυγά τους για 23-28 μέρες.
Οι νεοσσοί δέχονται τις φροντίδες και την τροφή τους και από τους δύο γονείς και μένουν στη φωλιά για 50-55 ημέρες.



Οικογένεια Ερωδιίδαι (Ardeidae):



1.Ήταυρος (Botaurus stellaris)

2.Μικροτσικνιάς (Ixobrychus minutus)

3.Νυχτοκόρακας (Nycticorax nycticorax)

4.Κρυπτοτσικνιάς (Ardeola ralloides)

5.Γελαδάρης (Bubulcus ibis)

6.Μαυροτσικνιάς (Egretta gularis)

7.Λευκοτσικνιάς(Egretta garzetta)

8.Αργυροτσικνιάς (Egretta alba)

9.Σταχτοτσικνιάς (Ardea cinerea)

10.Πορφυροτσικνιάς (Ardea purpurea)